De Tragically Hip, kortweg The Hip, is zo'n band die al jaren en jaren aan de weg timmeren maar wiens grote doorbraak maar niet lijkt te komen. Desondanks is het soort muziek dat ze maken wel populair bij een groot publiek, maar toch bleven ze steken bij een bijna-doorbraak in mid jaren 90, toen ze ook op Pinkpop stonden. De Canadezen zijn en blijven vooral in eigen land erg populair en misschien dat het feit dat ze uit Canada komen en niet uit de VS er ook min-of-meer een oorzaak van is ze nog niet 'echt' zijn doorgebroken (het grote pluggen dat veel Amerikaanse bands hebben ontbreekt namelijk).
De in 1983 opgerichte band lijkt een beetje qua muziek op de 'grotere Amerikaanse broer REM, al kan de LIVE fan ook duidelijk horen dat Tragically Hip een invloed is geweest op het oeuvre van deze band.
Hier de video van Tragically Hip met 38 years Old.
Verder is het nog leuk om te vermelden dat The Hip ooit begonnen als cover band van nummers van de Rolling Stones en, jawel, The Golden Earring.
Ik vond op YouTube deze onderstaande clip van hun optreden op Pinkpop en die wilde ik jullie niet voorhouden, het is het groovy 'New Orleans is Sinking', met een stukje improvisatie
De AOW dus…er is veel om te doen. Maar hoe terecht of onterecht is al die commotie nou? Is het doorwerken na je 65-ste werkelijk noodzakelijk of is het een manier om de tekorten van het politieke beleid te verdoezelen, of van iets wat een paradepaardje is geworden van een paar politici?
Deze discussie is in twee kampen verdeeld, en geen lijkt naar beider argumentatie te luisteren en vol te houden dat het ‘verhogen van de AOW leeftijd een noodzakelijkheid is’ of ‘dat dat volstrekt onnodig is’. De discussie wordt zelfs op zo'n manier gebracht dat het lijkt alsof het onontkoombaar is, iets wat ook blijkt uit gesprekken op straat. Veel mensen zeggen dat het belangrijk is en nodig is om door te werken, maar veel weten niet precies waarom, en hoewel sommigen (van hen die ik gesproken heb) wel willen werken tot hun 65e is daarna de koek ook op en wil men eindelijk rustig aan gaan doen. Eerst even wat cijfers (van het CBS).
Het percentage werkende mannen en vrouwen keldert na het 55-ste. Dit is de beruchte ‘babyboom generatie’, zij stoppen nu met werken en profiteren van de regels die in een lang en grijs verleden zijn opgesteld. Het uitgangspunt was: de huidige generatie betaalt voor de volgende generatie het pensioen. Dit uitgangspunt lijkt geijkt op de Christelijke-school van ‘gaat heen en vermenigvuldigd u’, want het gaat fout met dit systeem op het moment dat mensen minder kinderen krijgen – dit is iets wat mensen die dit plan maakten hadden kunnen zien aankomen. Nu wordt dit ‘verwonnen recht van de Algemene Ouderdoms Wet’ drastisch teruggeschroefd. Frappant is wel dat de implementatie van de nieuwe plannen van het kabinet de baby-boomers zoveel mogelijk ontzien en de problemen vooruitschuiven naar de jongere generaties…op zich geen wonder daar de meeste politici ook tegen 55 aan zitten of daar net overheen zijn. Jammer is het wel dat het oude gezegde ‘we moeten denken aan de nieuwe generatie’ niet lijkt op te gaan in deze discussie en ieder vooral denkt aan zijn eigen. Een voorlopige conclusie is dus dat de verlaging terecht lijkt, want 'arbeidend' Nederland neemt af na de magische 55 grens. Maar de implementatie van de veranderingen van het kabinet zijn pas op volle kracht als de vergrijzing al lang over het hoogtepunt heen zijn in 2020: mosterd na de maaltijd dus voor de nu werkende massa. Ook gaat de nieuwe regeling vreemde sprongen maken met mensen met een zwaar beroep en zogenaamde lichte beroepen: zoals vervangend werk…Of zoals de voorman van een bouwvakbedrijf al zei: er zijn maar zoveel ‘lichte’ werkplekken binnen een bouw bedrijf omdat het primaire werk nu eenmaal ‘bouw’ is.
Tel daarbij op dat er ook alternatieven zijn. Basisinkomen bijvoorbeeld: dit is een idee dat ieder volwassen individu ongeacht van leeftijd altijd een, standaard, basis inkomen krijgt: een vast bedrag dus. Dit bedrag kan hij/zij zelf verhogen met verzekeringen / regelingen e.d. Een flexibele AOW waarbij je zelf kunt bepalen wanneer je stopt, eerder stoppen voor een tijdelijke (enkele jaren) lagere uitkering, etc. Ook de Pensioenfondsen lijken deze instroom van geld niet echt nodig te hebben. De drie grote pensioenfondsen bezitten samen, op dit moment, meer dan 300 miljard euro: dat is genoeg om het pensioen van iedereen te betalen voor de komende 100 jaar, zelfs als niemand op dit moment meer zou betalen. Tegenstanders zeggen: ‘Ja maar, dan is er niet genoeg / Vooruit zien naar de toekomst / je moet geld hebben om genoeg geld voor toekomstige generaties te kunnen garanderen.’ Natuurlijk hebben zij een punt. Dit punt kan echter ook omgedraaid worden. We gaan toe naar een nieuwe situatie, zowel qua bevolkingsopbouw en qua economie (deze moet herzien worden, want er zat een zekere logische fout in, die van geld creëren met geld, een continue verkoop-groei en meer verkopen en lenen dan er eigenlijk is - de crisis is hier een voorbeeld van.) Dus vooruitzien kan ook zijn dat je inschat dat over een periode van twintig jaar even iets minder inkomsten zullen zijn, maar dat daarna weer recht trekt – iets wat de reserves gemakkelijk kunnen hebben.
Maar dat is nog
niet alles. In plaats van de individu te laten betalen, het gaat om een tekort
van ongeveer 6 – 8 miljard, door langer te laten doorwerken, kan ook eens
gekeken worden naar de industrie. Zembla en NRC (niet de minsten op het diepere
graaf werk op financieel vlak) berichten
beide dat er met gemak 12 miljard extra belasting inkomsten kan zijn, als de
regels worden aangepast: het gaat hier om mazen in de wet. Ik zal een stukje
aanhalen (en linken) van de Zembla documentaire:
‘Op papier maakt het Amerikaanse bedrijfsleven 13 procent van hun winst in
Nederland. Bedrijven als Boeing, U.S. Steel of Walt Disney bezitten allemaal
brievenbusmaatschappijen in Nederland waarmee ze winstbelasting in hun eigen
land ontlopen. Ook het Britse bedrijf Johnnie Walker, de Ierse popgroep U2 of
het Italiaanse modehuis Prada behalen een groot deel van hun winst zogenaamd in
Nederland. Een Noors overheidsrapport van juni 2009 noemt Nederland zelfs het
grootste belastingparadijs ter wereld.
Prof. Dr. G.M.M. Michielse, directeur van het Center for Taxation and Public
Governance, vindt dat er eens fundamenteel moet worden nagedacht over de
belastingheffing van multinationals. “’Het huidige belastingstelsel is nog
steeds gebaseerd op de economische concepten uit de jaren twintig van de vorige
eeuw en houdt onvoldoende rekening met de effecten van de globalisering”’
Brievenbus maatschappijen: dus geen werknemers of inkomsten voor de Nederlandse staat. Kleine bedrijven in Nederland betalen deze belastingen overigens wel.
Met andere woorden: AOW en doorwerken? De huidige plannen zijn een voorbeeld van een gebrekkige en naïeve toekomstvisie. Voordat er een luid ja en/of nee wordt uitgesproken moet eerst eens grondig worden gekeken naar alternatieven: want er is daar veel meer winst te halen dan over de rug van de burgers.
Bronnen:
NRC - Nederland voor Multinationals
Zembla - Nederland belastingparadijs
CBS - Arbeidsparticipatie
Keek op de week was, voor mijn gevoel - tijd vliegt, honderd jaar geleden een populair humoristisch programma van 'Koot en de Bie'. Het woord 'keek' wil ik nu echter gewoon gebruiken voor cake en dit omdat het een verwijzing is naar 'natte keek'. Natte Cake is eigenlijk, van oorsprong, mislukte, vochtige cake. Maar bij veel oma's (en ander kokend Nederland) mislukken cakes nog wel eens en blijven ze 'zompig' (zompige cake klikt dan toch nog minder lekker dan natte cake). Maar omdat veel mensen dit wel kennen uit hun jeugd / kinderjaren is er dus een vraag naar deze cake en vandaar dat de bakker er zich wel aan waagt. Nu is natte cake niet heel moeilijk om te maken, voeg namelijk gewoon extra roomboter toe aan het recept, eventueel de cake afdekken in de oven met zilverfolie en klaar.
Waar ik het recept voor ga weergeven is een echte budget cake uit de studententijd (er is zelfs geen oven voor nodig): Arretjescake. Ik ken meer mannen die verzot zijn op chocolade dan vrouwen (of anders gezegd...de mannen die ik ken eten significant meer chocolade dan de vrouwen die van zichzelf zeggen dat ze enorm veel chocolade eten) dus deze chocoladecake is altijd scoren. Het is overigens wel een calorieën bommetje.
Arretjescake
Wat heb je nodig
350 gr roomboter
400 gr suiker
4 eieren
400 gr biscuitjes
10 eetlepels cacao
Zo maak je het
- Laat de boter smelten[niet bruin laten worden]
- Mix de eieren met de suiker en mix daarna de cacao er beetje bij beetje erdoor.
- Breek de koekjes fijn.
- Roer de gesmolten boter door het eimengsel en daarna de verkruimelde koekjes.
- Bekleed een cakeblik met folie doe het mengsel in het blik en laat het een dag in de koelkast opstijven.
- Snij de cake de volgende dag aan plakjes
En: eet smakelijk
Gisteren mocht ik al met wat collega dichters optreden op het NS Try Out Festival, en dit was bijzonder gezellig en geslaagd, vandaag (donderdag) moet ik echt aan de bak.
Het Try Out festival is een initiatief rond het nieuwe NS station (een 'proefstation') in Leiden, het is nog niet duidelijk of het een terugkerend jaarlijks evenement wordt, wat overigens wel een wens is van de organisatie. Het idee is leuk: verschillende acts, stands en winkels presenteren zich vrijblijvend en ongedwongen aan het voorbij lopende publiek. De reizigers, en nieuwsgierigen, kunnen zo wat hapjes proeven van de nieuwe broodjeszaak, even koffie drinken, langs bij de Heineken bar, film kijken op het plein, kijken naar een van de acts (het achteruiloopmeisje bijvoorbeeld, of de Stille Fanfare)...en dus ook dichters. Gisteren was het voornamelijk een presentatie op perron 4a en voor het station, vandaag moet het binnen een kader van een act vallen.
Poëzie op een zeepkist, dat was het thema gisteren en dat werkte wel goed, mensen bleven even staan en luisteren voordat ze verder liepen. Gewapend met een handige, met de hand mee te slepen, versterker kom je een heel eind. Als groep kregen we goede reacties. Vanavond treed ik op samen met een 'dichtvriendin' en brengen we een semi poetisch theater stuk ten tonele. Het toneel is overigens een als woonkamer ingericht pashokje op perron 8b. We beelden een relatie uit tussen een man en vrouw, in dichtvorm, waarbij natuurlijk ook naar de verschillen van de seksen wordt gekeken.
Ik ben zeer benieuwd. Kom het vooral zien, vanavond vanaf 8.30 uur tot 9.30 uur op perron 8a.
The Simpsons zijn al zo'n slordige 20 jaar een begrip op de buis. De animatie serie rond de disfunctionele familie The Simpsons is een begrip in de animatie wereld en van grote invloed op de actuele en en tv-wereld: getuige de bekende lieden die graag een gastrolletje in de serie krijgen, en de actualiteit die niet geschuwd wordt. De serie is opgebouwd uit stereotypen, Bart - de kwajongen -, Homer - de stereotype Amerikaan, Marge - de stereotype huisvrouw, Burns - de stereotype zakenman etc... opmerkelijk is dat de meeste inwoners van het fictieve plaatsje Springfield een kanariegele huid hebben. Met een film, merchandise, t-shirts en wereldwijde bekendheid komt het onvermijdelijke: the playboy....???? Ik maak geen grapje: het tekenfilmfiguur Marge Simpson komt in de Playboy, zo kopt ook Nu.nl.
Hierboven zijn de Simpsons in een van hun bekende cartooneske spot-prenten, een verwijzing naar Star Wars.
Zoals het hoort bij de echte grote en bekende personen zijn de 'naaktfoto's' van Marge al gelekt.
Maar ik bedacht dat dit niet alleen een eerbetoon is aan The Simpsons, maar ook een teken des tijds. The Simpsons als serie is altijd al vooruitstrevend geweest, door bijvoorbeeld taboe onderwerpen aan te snijden, maar dit is groter dan dat. We hebben het over The Playboy, het blad van de diepte interviews (een diepte interview met Marge ontbreekt natuurlijk niet, zo luidt het persbericht), het blad waarin vrouwen van vlees en bloed staan, waarin topschrijvers stukken schrijven (serieus, niet overdreven, Stephen King bijvoorbeeld).
Dit is het tijdperk van het virtuele, de tijd waarin de mensen, met de jeugd voorop, steeds meer en meer in de digitale wereld leeft. Berichten over excessen in World of Warcraft en andere online games, waarin spelers elkaar zelfs in de 'echte' wereld het leven zuur maken (soms zelfs doden), of zichzelf letterlijk doodspelen omdat ze verslaafd zijn, behoren al tot de nieuws items. William Gibson voorspelde al de opkomst van een virtueel Idool, ook het onderwerp van de film S1m0ne. De laatste grenzen tussen de virtuele wereld en de actuele wereld worden geslecht...wellicht dat dankzij The Simpsons deze barrière definitief is overwonnen. Het is nu wachten op de dag de belastingdienst ook virtuele bezittingen gaat belasten.
‘Killer’ komt alweer uit 1971 (zijn tweede release in dit jaar!) en de rode kaft laat een duidelijk trademark van Alice zien: de Python die ook meereisde op zijn tournees. De legende verhaalt dat deze python is overleden tijdens ‘de daad’ (met een andere python) , iets wat Alice zag als een mooie manier ‘om te gaan’. Alice Cooper staat ook bekend om zijn extravagante shows, waarbij toneel en muziek hand in hand gaan: zo staat er steevast een nep guillotine op het podium die de zanger zogenaamd onthoofd. De showman zou ook, volgens een andere legende, een kip in stukken hebben gescheurd op het podium, net zoals die andere rockster uit deze periode Ozzy Osbourne een vleermuis zijn kop zou hebben afgebeten.
Hoe dan ook: hoe up-to-date is dit album uit 1971 nog? Kunnen we spreken van een tijdloos album, iets dat vernieuwend was (en mogelijk nog steeds is)? Is het iets dat je in je kast moet hebben staan?
Om te beginnen: Alice maakt een stevige rock, soms zelfs neigend naar Rock ’n Roll, maar dan ‘dirty’ met dik aangezette bas en gitaarwerk. In de tijd van dit album was Alice Cooper nog en echte band, niet het soloproject van Vincent Damon Furnier die de naam Alice Cooper toen al als artiestennaam had aangenomen. Alice Cooper is een 17e eeuwse heks overigens.
Killer is een afgebakerd album waarin op bescheiden schaal geflirt wordt met de meer progressieve kant van de psychedelische muziek van de eind jaren 60. Naast directe rockers als Under My Wheels, een nummer dat zich gemakkelijk kan meten met het legendarische School’s Out, staat er ook het 8 minuten durende Halo of Flies en het titelnummer 'Killer' op.
Hier staat de officiële clip van Under My Wheels, courtesy by Alice Cooper.
Halo of Flies is ondanks het experimentele karakter geen nummer dat misstaat op dit album en laat duidelijk de horen dat de band luistert naar bands als King Crimson e.d.. De ballad Desperado is een typische Alice Coper ballade, rustig maar wel met een twist: tekstueel soms zelfs neigend naar semi-sm beelden ‘I wear lace / And I wear black leather’ . Ook bevat het album thematiek die later veelvuldig terug zal komen: liefde, sex, geweld en ‘Dead Babies’ (een aanklacht tegen geweld tegen kinderen) zou niet hebben misstaan op het album Billion Dollar Babies.
Killer is een goede doorsnede van Alice’s vroege werk en wat dat betreft alleen al is dit album de moeite waard. Er zijn natuurlijk veel, goede, compilaties in omloop, maar die missen toch vaak de consistentie van een compleet album. Killer is ondanks zijn leeftijd nog steeds verfrissend, het bevat goede rock en een soort muziek die je tegenwoordig niet veel op de radio hoort.
Een klein tussendoortje, gewoon, voor de smaak. Of een gesprek uit het leven van mij, of zo. Of wat je er dan ook in wilt lezen, leef je uit ;) :
De vis die niet geheel fris meer was
inleven
beleven
meeleven
hoofden waar je inkruipt
zetelt
en niet meer weg gaat
want verplaatsen in
of uit en toch niet
en toch niet verdiepen
aanraken uit angst voor melaatse gedachten
waarom je dit zou willen is een raadsel
en verlaten gebeurt toch ongemerkt
vooral hier
in jouw hoofd stinkt het naar rotte vis
de dood fascineerde je altijd al
“dichter niet waar?"
er werd geknikt
Een fictieve brief door een fictieve klant aan een toko genaamd 'Chinese Muur', een naam die wellicht bestaat voor een toko - maar voor mij dus fictief is.
Dag vriend. Mag
ik vriend zeggen? Je echte naam ken ik niet en het raam verraadt enkel de naam
van je etablissement. Ook neem ik hierbij voor het gemak aan dat je echte naam
niet ‘Chinese Muur’ is. Eigenlijk verwacht je bij deze naam een soort Chinese automatiek...dat is een flauw grapje nietwaar? Maar goed. Vriend zal ik je dus noemen en voor mij is het een naam
die ik niet licht geef, maar bij deze uit mijn hele hart aan jou geef. Je bent
jong en aan je accent hoor ik overduidelijk dat je in deze stad geboren bent,
je ouders komen uit China, en dat is helemaal niet erg. Sterker nog, ik juich
dit oprecht toe. Hard werkende, noeste arbeiders die op goddeloze uren, iedere dag paraat
staan om het eten voor mij klaar te maken verdienen respect. Meer dan dat, nog
meer dan dat doen jullie: hoe bepaalde politici het ook willen jullie zijn het
die de straat, vergeef mij mijn onbedoelde toespeling, kleur geven. Die
diversiteit brengen in dit land, wat anders de cultuur van aardappels niet te
boven was gekomen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen aardappels,
sterker nog, ik ben een groot liefhebber, maar zoals een econoom ooit zei: stagneren
is achteruit gaan. Dat geldt ook voor een keuken: mede dankzij jullie invloed
heeft de Nederlandse keuken een grote sprong vooruit gemaakt, is er Conimex en
Knorr extra-makkelijk-voor-het–hele-gezin.
Ik vind het ook niet
erg dat jullie een Chinees, Surinaams, en Indisch eethuisje hebben. Eigenlijk
is dat geen traditionele toko, wist je dat? Dat is eigenlijk iets Indonesisch,
maar dingen veranderen met de tijd, evolueren, ook toko’s. Er zijn veel
Chinezen naar Suriname gegaan, hetzelfde geld voor Indonesië enkel daarbij op
dat Indonesie ooit een kolonie was en deze titulatuur is het toonbeeld van integratie
schat ik zo. Integratie, op meerdere fronten, want je ouders komen niet uit Suriname. Ze bedienen
de Surinaamse buurtbewoners met volgens de voorschriften gemaakte pom en bakkeljauw.
Ik zie op de kaart dat jullie ook voor Roti je handen niet omdraaien…er zit
toch wel een ei bij de roti kip? Alleen de muziek, wellicht kun je die
toelichten? Ik vind het opmerkelijk dat jullie Italiaanse muziek draaien. Met
'alles' maken lijken jullie jezelf te onderwerpen en zo ook met: aanpassing aan openingstijden,
open op vrije dagen, snelle service en integratie van verschillende keukens,
maar dan toch kiezen jullie voor Italiaanse muziek. Ik vind het verfrissend om
te zin dat jullie wat dat betreft geen concessies doen: gewoon je eigen smaak
draaien. Niet wijken voor de grote bulk aan Chinese meditatie-en replica-van-westerse-muziek,
nee gewoon je eigen ding. Misschien is dat wat jullie kenmerkt door alles,
misschien is het toch geen onderwerping of aanpassing: je doet wat je wilt.
Wederom krijg je mijn respect.
Vriend, ik heb wel nog een vraag. Is dat je zus? Ja? Ik kan geen noodles maken, ik ben er rond uit slecht in. Mag ik je zus mee uitvragen? Ze is ongeveer mijn leeftijd en ziet er goed uit en wellicht kan ik dan een bijdrage leveren in de keuken in de vorm van bloemkool of boerenkool of zo? Zou dat niet ook lekker zijn? Roti boerenkool?
Nee, dit is geen log over rollenspel maar over de Belbin Rollen (of de Belbin Chart). Meredith Belbin onderzocht in de jaren 60 en 70 groepen mensen en kwam tot de conclusie dat mensen in een van de 9 door haar gedefinieerde groepen vielen. Het idee er achter is dat een perfecte groep van, bijvoorbeeld, werknemers, bestaat uit mensen uit verschillende groepen. Ook belangrijk is dat mensen soms in 2 of meer groepen kunnen vallen. Binnen groepen waarin mensen zitten met veel overeenkomstige groepen, gaat het gemakkelijker mis, aldus het onderzoek.
Hieronder staan de Engelse termen van haar groepen, maar de reden van dit logje is natuurlijk om jullie een test aan te bieden (gemaakt door Intermediair) zodat je zelf kunt nagaan in welke groep je valt. De Belbin Chart Test staat hier (klik op de link, je hoeft geen e-mailadres in te voeren)
Plant:
Resource Investigator:
Co-ordinator:
Shaper:
Monitor-Evaluator:
Team Worker:
Implementer:
Completer Finisher:
Specialist:
Goed, mijn testuitslag: het schijnt dat ik een plant ben (1e) en monitor (2e), en jullie?
Zoals jullie weten is er een kleine spruit in ons leven gekomen. Dit heeft zo zijn (of liever gezegd in deze context) haar gevolgen op de woon- en leefomgeving.We wonen in een appartement en dat is lekker voor z'n tweetjes. Maar met z'n drieën is het toch te krap. Daarom bieden we de woning te koop aan, ook via dit medium van weblog.
Hou je vast, dit is de sales-pitch:
Zijn jullie op zoek naar een heel leuk 3-kamerappartement aan de Haagweg met groot balkon plus berging in Leiden op loopafstand van het centrum (en de A44 en A4), of weten jullie via via via iemand die misschien interesse heeft, laat het ons weten! Onze vraagprijs ligt zeer weinig boven de WOZ-waarde van de woning, via de makelaar waarschijnlijk iets meer (de exacte prijs wordt deze week bepaald en volgende week komt het op Funda).Oh ja, mits er zon is, dan heeft het balkon de avondzon (en een relaxed uitzicht, althans dat vind ik)
Via het mailformulier kun je contact met mij krijgen en kunnen we evt foto's doorsturen (al komen die dus binnenkort ook op funda)
Meer info hierover, zeer binnenkort.
Laatste reacties